Το μουσικό κομμάτι είναι σύνθεση του μαθητή Γιώργου Μάστορα στα πλαίσια εργασίας στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών με θέμα τα διαχρονικά ζητήματα ηθικής, δικαίου, εσωτερικής σύγκρουσης και οικογενειακής αφοσίωσης. Ο μύθος της Αντιγόνης αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Η Αντιγόνη, κόρη του Οιδίποδα, έρχεται σε σύγκρουση με τον βασιλιά της Θήβας, Κρέοντα, όταν αποφασίζει να θάψει τον αδελφό της, Πολυνείκη, παρά την απαγόρευση του ηγεμόνα. Πιστή στους άγραφους νόμους των θεών, αψηφά τη θνητή εξουσία και τιμωρείται με θάνατο. Στην αρχαία Ελλάδα, οι άγραφοι νόμοι ήταν θεμελιώδεις ηθικοί και θρησκευτικοί κανόνες που δεν ήταν καταγεγραμμένοι, αλλά θεωρούνταν αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής και θρησκευτικής τάξης. Ένας από τους πιο ιερούς άγραφους νόμους ήταν η υποχρέωση της ταφής των νεκρών. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, η μη ταφή ενός νεκρού θεωρούνταν ύβρις (ύψιστη ασεβής πράξη), καθώς εμπόδιζε την ψυχή του να βρει ανάπαυση στον Κάτω Κόσμο. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι η ψυχή των άταφων νεκρών περιπλανιόταν άσκοπα και δεν μπορούσε να βρει ειρήνη. Αυτός ο άγραφος νόμος αποτέλεσε τη βασική ηθική αρχή που οδήγησε την Αντιγόνη να αντιταχθεί στο διάταγμα του Κρέοντα. Πέρα από την αδελφική αγάπη, η Αντιγόνη υπερασπίστηκε το θεϊκό δίκαιο, πιστεύοντας ότι η προστασία της ψυχής του νεκρού αδελφού της ήταν ανώτερη από οποιονδήποτε ανθρώπινο νόμο. Η στάση της αναδεικνύει τη διαχρονική σύγκρουση μεταξύ της θεϊκής και της κοσμικής εξουσίας, φέρνοντας στο προσκήνιο ζητήματα ηθικής, δικαιοσύνης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.